Wat Marie Kondo ons laat zien in Tidying Up

9 januari 2019

Sinds 1 januari 2019 is de serie Tidying Up met Marie Kondo te zien op Netflix. Marie komt uit Japan en is bekend van haar eerdere succesvolle boeken Opgeruimd! en Spark Joy. Beide boeken gaan over haar methode van opruimen en het belang van spark joy, dat zoveel betekent als het bewaren van spullen waar je een blij gevoel bij hebt. Mede daardoor was ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar de serie.

De toevoeging van de serie ten opzichte van de boeken, is dat Marie nu een gezicht en een karakter heeft gekregen. Ik zag een dame vrolijk huppelend door de kamers van haar cliënten gaan, terwijl ze roept dat ze van rommel houdt. Persoonlijk zou ik spullen van iemand anders niet zo snel als rommel bestempelen. En ik hou ook zelf niet zo van rommel, wel van het idee dat ruimtes opgeruimd kunnen zijn en vooral dat ik anderen hierin kan helpen. Marie heeft, neem ik aan, haar eigen huis prima op orde. Ik vraag me dan ook af, of ze daadwerkelijk van “rommel” houdt, of dat ze toch meer het opruimen van spullen bedoelt.

In de afleveringen worden de stappen benoemt die ook in haar boeken aan de orde komen. Het gaat om het opruimen van kleding, boeken, papier en komono. Komono wordt uitgelegd als een hele grote restgroep waarin bijvoorbeeld keuken, badkamer en garage zitten.

Heb je na het lezen van het gelijknamige boek nog weinig gevoel bij wat spark joy is, dan geeft de serie meer duidelijkheid. De beelden tonen mensen, die ontdekken van welke spullen ze echt gelukkig worden. Wel opvallend is, dat vooral de categorie kleding aan de orde komt. Alle kleding wordt uit het huis verzameld, waarna de bewoners de opdracht krijgen alleen dat te bewaren waar zij spark joy bij voelen. In bijna elke aflevering zien we bewoners die hun kleding uit het huis verzamelen en zonder uitzondering schrikken van de hoeveelheid die ze hebben verzameld. Na een paar afleveringen is voor de kijker het verrassingseffect er wel af. Het is wel een mooie manier om te zien wat je daadwerkelijk in huis hebt van eenzelfde categorie. In de praktijk is dit vooral uitvoerbaar als je meteen je kleding ook kunt uitzoeken en opruimen.

Daar laat de serie wat mij betreft nog wel letterlijk en figuurlijk iets liggen. Op het moment dat het wat mij betreft net interessant begint te worden en klanten hun keuzes gaan maken, stopt het bezoek en komen we een week later weer terug. Marie komt weer vrolijk binnen en pakt het volgende onderwerp aan. Dit terwijl de kleding nog in stapels in het huis ligt. Het “huiswerk” dat is meegegeven, lijkt niet meer van belang. Ook lang niet alle cliënten voelen de spark joy bij hun kleding, wat ik mij ook zeker wel kan voorstellen. Aangezien zij erg vasthoudt aan haar methode is het wel opvallend dat zij de deelnemer terug geeft dat het wel voldoende is als het al makkelijk zit en past. Spark joy is een aanknopingspunt om te bepalen of je iets wil bewaren, maar lijkt zeker niet heilig te zijn. Onderdeel van haar methode is ook dat zij emotionele zaken pas als laatste aan wil pakken. Maar als de kleding van een overleden partner blijft liggen en de bewoner niet in staat blijft de boeken aan te pakken, besluit Marie toch in te gaan op de wens van de klant. Om haar methode toch vast te kunnen houden krijgen wij als kijker te horen dat dit een speciale situatie is.

De afleveringen duren ongeveer 40 minuten en beslaan een periode van ongeveer een maand. Logisch dus, dat niet alles wordt getoond. Wat verder achter de schermen gebeurt, blijft gissen, maar zoals een en ander in beeld is gebracht is wat mij betreft niet een goed voorbeeld hoe een professional organizer zou behoren te werken. Ik kan mij ook niet voorstellen dat Marie als ervaren organizer en opruimgoeroe geen aandacht zou besteden aan het liggende werk of vragen van haar klanten en direct doorgaat naar het volgende.

Haar methode, ook wel bekend als de KonMari methode omvat veel meer dan wordt getoond. De serie doet in mijn ogen geen recht aan wat een professional organizer allemaal kan betekenen. Logisch dat Marie Kondo zweert bij haar methode, maar ik zie de afwijkingen die zij toepast eerder als een kracht om in te kunnen spelen op wensen van de klant dan als zwakte van de methode.

Waarom is het wel de moeite waard om naar Tidying Up te kijken? De serie geeft een aantal mooie voorbeelden van redenen waarom mensen de controle kwijtgeraakt zijn over hun spullen en hierbij onrust voelen. Marie geeft een aantal handvatten om ruimtes aan te pakken en door haar vrolijke optreden wordt de zwaarte van het afstand nemen wat weg genomen. Een terugkerende tip waar volop aandacht voor is, is haar manier van opvouwen van shirts. Als je de tip opvolgt, dan blijft het shirtje recht op staan, zodat het netjes in een lade kan worden opgeborgen en zichtbaar is. Probeer het zeker eens uit!

Ter inspiratie is het zeker leuk om een of twee afleveringen te kijken, maar ik zou het niet aanraden de hele serie te bekijken. Die tijd kun je vast beter besteden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *